فراری با معرفی مدل جدید ۲۹۶ چلنج استراداله (Ferrari 296 Challenge Stradale)، یکی از نزدیکترین محصولات جادهای خود به خودروهای مسابقهای را رونمایی کرده است. این سوپراسپرت با قدرت ۶۷۰ اسب بخار، وزن خشک تنها ۱۳۳۰ کیلوگرم و توانایی تولید ۶۱۷ کیلوگرم نیروی رو به پایین، تفاوت قابلتوجهی با سایر نسخههای خانواده ۲۹۶ دارد. فراری این محصول را خودروی تولیدانبوهی توصیف میکند که بیشترین ارتباط را با یک خودروی مسابقهای دارد؛ مدلی که با وجود برخورداری از مجوز تردد در جادههای عمومی، بخش عمده ویژگیهای فنی و مهندسی خود را مستقیماً از دنیای مسابقات گرفته است.
به گفته یکی از افراد اصلی حاضر در پروژه توسعه این خودرو، چلنج استراداله نوعی برهمزدن تعادل متعارف میان قابلیتهای جادهای و عملکرد مسابقهای محسوب میشود. این رویکرد در طراحی ظاهری، ساختار شاسی، سیستم تعلیق و مجموعه آیرودینامیکی خودرو کاملاً مشهود است. برخلاف فراری ۲۹۶ اسپشیاله که با وجود عملکرد بسیار بالا، رانندگی نسبتاً آسان و قابلکنترلی دارد، چلنج استراداله خودرویی کاملاً متفاوت است که تجربه رانندگی فیزیکیتر، مستقیمتر و چالشبرانگیزتری ارائه میدهد.
یکی از مهمترین تفاوتهای این مدل با سایر اعضای خانواده ۲۹۶، حذف کامل سامانه هیبریدی است. در حالی که موتور الکتریکی نسخه اسپشیاله به بهبود شتابگیری، خروج از پیچها و کنترل خودرو هنگام دریفت کمک میکند، چلنج استراداله هیچگونه موتور الکتریکی یا سامانه هیبریدی ندارد. در نتیجه، تمام نیروی محرکه از پیشرانه بنزینی تأمین میشود و راننده برای دستیابی به بهترین عملکرد باید کنترل دقیقتری بر پدال گاز و رفتار خودرو داشته باشد. در این مدل، آیرودینامیک پیشرفته نیز نقش بسیار مهمی در پایداری و دستیابی به سرعتهای بالا ایفا میکند.
ارتباط میان خودروهای جادهای و مسابقهای فراری به نخستین سالهای فعالیت این شرکت بازمیگردد. انزو فراری از ابتدا علاقه ویژهای به مسابقات اتومبیلرانی داشت و تولید خودروهای جادهای در سالهای اولیه فعالیت شرکت، تا حد زیادی با هدف تأمین منابع مالی موردنیاز برای حضور در رقابتها انجام میشد. این ارتباط در سال ۱۹۹۳ با راهاندازی مسابقات اختصاصی فراری چلنج وارد مرحله تازهای شد. نخستین خودروی حاضر در این رقابتها فراری ۳۴۸ بود و پس از آن مدلهایی مانند F355 و ۳۶۰ و نسلهای بعدی محصولات فراری در این مسابقات حضور یافتند. اکنون ۲۹۶ چلنج استراداله تلاش میکند ویژگیهای این خودروهای مسابقهای را بیش از هر محصول تولیدی پیشین فراری به جادههای عمومی منتقل کند.
فراری این خودرو را همزمان با توسعه مدل مسابقهای ۲۹۶ چلنج اوو (296 Challenge Evo) طراحی کرده است؛ محصولی که قرار است از سال ۲۰۲۷ در رقابتهای تکبرند فراری حضور داشته باشد. استفاده از فناوریها و قطعات مشترک میان این دو مدل، امکان دستیابی به عملکردی نزدیک به خودروهای مخصوص پیست را فراهم کرده است.
قلب تپنده فراری ۲۹۶ چلنج استراداله، پیشرانه ۳ لیتری شش سیلندر خورجینی مجهز به دو توربوشارژر است که پیشتر در خانواده ۲۹۶ مورد استفاده قرار گرفته بود. هر دو توربوشارژر در فضای داخلی میان دو ردیف سیلندر قرار گرفتهاند و برخلاف نسخههای هیبریدی، این موتور بهتنهایی وظیفه تأمین تمام قدرت خودرو را بر عهده دارد.
این پیشرانه در دور موتور ۸۰۰۰ دور بر دقیقه، حداکثر قدرت ۶۷۰ اسب بخار تولید میکند و گشتاور آن در دور موتور ۶۲۵۰ دور بر دقیقه به ۷۴۰ نیوتنمتر میرسد. حداکثر دور مجاز موتور نیز ۸۵۰۰ دور بر دقیقه اعلام شده است. برای مقایسه، نسخه مسابقهای ۲۹۶ چلنج اوو قدرتی معادل ۷۰۰ اسب بخار تولید میکند.
توربوشارژرها و عایقهای حرارتی این پیشرانه از مدل مسابقهای ۲۹۶ چلنج گرفته شدهاند. مهندسان فراری در فرآیند توسعه موتور، تمرکز ویژهای بر بهینهسازی فشار بوست، زمانبندی متغیر سوپاپها و عایقکاری حرارتی داشتهاند. حاصل این تغییرات، افزایش بیش از ۳۲ درصدی گشتاور دینامیکی در مقایسه با فراری ۲۹۶ GTB است. همچنین حذف موتور الکتریکی باعث شده واکنش پیشرانه به فشردن پدال گاز مستقیمتر و تندتر باشد.
انتقال قدرت در این خودرو از طریق گیربکس هشت سرعته دوکلاچه انجام میشود که برای شرایط مختلف رانندگی، دو الگوی عملکردی متفاوت دارد. هنگام رانندگی پرفشار و استفاده در پیست، گیربکس از منطق تعویض دنده تهاجمی مدل مسابقهای ۲۹۶ چلنج استفاده میکند و تعویض دندهها را در حدود ۱۷۰ میلیثانیه انجام میدهد. در مقابل، هنگام رانندگی با سرعت پایین، تنظیمات نرمتر برگرفته از فراری SF90 XX استراداله فعال میشود تا استفاده روزمره از خودرو امکانپذیر باشد.
صدای پیشرانه نیز یکی از بخشهای مهم تجربه رانندگی با چلنج استراداله محسوب میشود. با افزایش دور موتور تا محدوده ۸۵۰۰ دور بر دقیقه، صدای موتور بهتدریج شدت میگیرد و از طریق دو خروجی اگزوز برگرفته از نسخه مسابقهای به بیرون منتقل میشود.
عملکرد حرکتی این سوپراسپرت نیز در سطح خودروهای مسابقهای قرار دارد. فراری ۲۹۶ چلنج استراداله برای رسیدن از حالت سکون به سرعت ۹۶.۶ کیلومتر بر ساعت تنها به ۲.۸ ثانیه زمان نیاز دارد و شتاب صفر تا ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت آن ۷.۹ ثانیه اعلام شده است. حداکثر سرعت خودرو نیز از ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت فراتر میرود. این مدل در پیست اختصاصی فیورانو فراری موفق شده یک دور کامل را در زمان یک دقیقه و ۱۸.۵ ثانیه طی کند.
کاهش وزن یکی دیگر از محورهای اصلی توسعه این محصول بوده است. وزن خشک چلنج استراداله با تجهیزات سفارشی سبکوزن به ۱۳۳۰ کیلوگرم میرسد که حدود ۱۴۰ کیلوگرم کمتر از فراری ۲۹۶ GTB است. نکته قابلتوجه اینکه وزن این خودروی جادهای با نسخه مسابقهای ۲۹۶ چلنج اوو برابر اعلام شده است. نسبت وزن به قدرت خودرو نیز به حدود ۱.۹۸ کیلوگرم به ازای هر اسب بخار میرسد.
بخش قابلتوجهی از کاهش وزن، نتیجه حذف باتری و موتور الکتریکی سامانه هیبریدی است. علاوه بر این، فراری از مجموعه انتقال قدرت اختصاصی با پوسته و شفت سبکتر استفاده کرده و کاربرد فیبرکربن را در بخشهای مختلف بدنه و کابین گسترش داده است.
بال عقب و تزئینات کاپوت از فیبرکربن سبکوزن ساخته شدهاند. پنلهای داخلی درها نیز ساختاری یکپارچه از فیبرکربن دارند و برای کاهش وزن، زیرآرنجیهای متعارف و محفظههای نگهداری وسایل از آنها حذف شده است. صندلیهای خودرو از ساختار لولهای فیبرکربنی بهره میبرند و در مقایسه با صندلیهای مسابقهای استاندارد، ۲۵ درصد سبکتر هستند.
فراری همچنین برای نخستین بار در یکی از محصولات تولیدی خود، امکان سفارش روکشهای جداشدنی صندلی را فراهم کرده است. با برداشتن این روکشها، بخشهایی از ساختار اصلی صندلی نمایان میشود؛ ویژگی متفاوتی که بر ماهیت مسابقهای کابین تأکید دارد.
تغییرات گسترده در ساختار شاسی و سیستم تعلیق نیز نقش مهمی در رفتار دینامیکی چلنج استراداله داشتهاند. بر اساس اعلام فراری، میزان حرکات غلتشی بدنه هنگام عبور از پیچها در مقایسه با ۲۹۶ GTB حدود ۶۸ درصد کاهش یافته است. همچنین عملکرد جانبی خودرو ۷ درصد بهبود پیدا کرده و پایداری آن نیز ۳۴ درصد افزایش یافته است.
فنرهای سیستم تعلیق تقریباً دو برابر سفتتر شدهاند و برای دستیابی به ویژگیهای موردنظر مهندسان، یک فنر اضافی بهصورت سری در کنار فنر اصلی قرار گرفته است. این ساختار مستقیماً از فراری ۲۹۶ چلنج اوو گرفته شده و با هدف افزایش دقت فرمانپذیری و کنترل حرکات بدنه توسعه یافته است.
کمکفنرهای نیمهفعال خودرو نیز به دو تنظیم اضافی برای کنترل حرکت بازگشتی مجهز شدهاند. این قابلیت به فراری اجازه داده با وجود استفاده از سیستم تعلیق بسیار سفت و مسابقهای، بخشی از قابلیت جذب ضربات و راحتی موردنیاز برای رانندگی در جادههای عمومی را حفظ کند.
فراری برای چلنج استراداله از تایرهای پیرلی P Zero R استفاده کرده است. خریداران همچنین میتوانند تایرهای نیمهاسلیک P Zero Trofeo RS را سفارش دهند که برای رانندگی پرفشار در پیست مناسبتر هستند. هر دو مجموعه تایر بهصورت اختصاصی برای این خودرو توسعه یافتهاند.
با حذف سامانه هیبریدی، سیستم ترمز احیاکننده نیز در این مدل وجود ندارد و تمام وظیفه کاهش سرعت بر عهده ترمزهای کربنسرامیکی قرار گرفته است. دیسکهای ترمز جلو قطری معادل ۳۹۹ میلیمتر و ضخامت حدود ۳۸ میلیمتر دارند. در محور عقب نیز دیسکهایی با قطر ۳۸۱ میلیمتر و ضخامت حدود ۳۳ میلیمتر نصب شدهاند.
به گفته فراری، این خودرو میتواند از سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت در مسافتی حدود ۱۰۱ متر به توقف کامل برسد. چنین عملکردی علاوه بر مجموعه ترمز، به تایرهای اختصاصی و نیروی آیرودینامیکی بالای خودرو نیز وابسته است.
سیستم کنترل کشش چلنج استراداله از نوع پیشبینانه است و تنظیمات آن بهطور اختصاصی برای رانندگی در پیست انجام شده است. فراری اعلام کرده این نخستین بار است که چنین سامانهای با این نوع کالیبراسیون در یکی از محصولات جادهای شرکت مورد استفاده قرار میگیرد. مدیریت این مجموعه بر عهده سیستم FIVE است که فناوری آن از ابرخودروی فراری F80 گرفته شده است.
یکی از شاخصترین ویژگیهای فنی چلنج استراداله، مجموعه آیرودینامیکی پیشرفته آن است. این خودرو در سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت، حدود ۶۱۷ کیلوگرم نیروی رو به پایین تولید میکند که نسبت به فراری ۲۹۶ GTB افزایش ۷۲ درصدی را نشان میدهد. این میزان نیروی آیرودینامیکی به افزایش چسبندگی خودرو به سطح مسیر، بهویژه در پیچهای سریع، کمک میکند.
برای دستیابی به چنین عملکردی، مهندسان فراری بخشهای مختلف بدنه را بازطراحی کردهاند. اسپلیتر جلو نسبت به نسخه استاندارد عریضتر و کشیدهتر شده تا نیروی رو به پایین بیشتری در محور جلو ایجاد کند. در سپر جلو نیز از تیغههای آیرودینامیکی منحنی استفاده شده است که وظیفه هدایت و مدیریت جریان هوا را بر عهده دارند.
قسمت زیرین خودرو به پوشش کامل آیرودینامیکی مجهز شده و استفاده از مولدهای گردابه، به بهبود کارایی جریان هوا در زیر بدنه کمک میکند. علاوه بر این، دو مجرای ویژه موسوم به Aero Dampers، بخش زیرین بدنه را به قسمت بالایی متصل میکنند. وظیفه این مجراها، کمک به حفظ پایداری نیروی رو به پایین هنگام تغییر زاویه بدنه، بهویژه در شرایطی است که دماغه خودرو بر اثر ترمزگیری شدید به سمت پایین حرکت میکند.
در قسمت عقب، یک بال ثابت بزرگ برگرفته از فراری ۲۹۶ چلنج اوو نصب شده است که بهتنهایی حدود ۲۷۰ کیلوگرم نیروی رو به پایین تولید میکند. البته طراحی پایههای این بال با نمونه مسابقهای تفاوت دارد. در حالی که مدل مخصوص پیست از پایههای موسوم به گردنقویی یا Swan-Neck استفاده میکند، پایههای بال در چلنج استراداله از قسمت زیرین به آن متصل شدهاند.
این تغییر با هدف رعایت الزامات قانونی تأیید نوع خودروهای جادهای، بهویژه مقررات بازار ایالات متحده، انجام شده است. به این ترتیب، فراری توانسته بخش مهمی از عملکرد آیرودینامیکی مدل مسابقهای را با الزامات قانونی تردد در معابر عمومی هماهنگ کند.
طراحی ظاهری خودرو توسط مرکز طراحی فراری، موسوم به Centro Stile، به سرپرستی فلاویو مانزونی انجام شده است. طراحان این مجموعه تلاش کردهاند خطوط نسبتاً ساده و یکپارچه فراری ۲۹۶ را به ظاهری بسیار تهاجمیتر و متناسب با ویژگیهای فنی نسخه چلنج استراداله تبدیل کنند.
در قسمت جلو، یک قطعه فنی برجسته روی کاپوت قرار گرفته و در بخش عقب نیز مجموعهای از عناصر آیرودینامیکی با الهام از مدل چلنج اوو طراحی شده است. بال عقب میان دو ساختار پنجهمانند متصل به سپر قرار دارد و استفاده از توری فلزی مشکیرنگ در قسمت عقب، ظاهر خودرو را بیش از پیش به نمونههای مسابقهای نزدیک کرده است.
دیفیوزر عقب نیز از طراحی دوشاخه یا Double-Keel بهره میبرد که علاوه بر ایجاد نمایی متمایز، در مدیریت جریان هوای خروجی از زیر خودرو نقش دارد. در مجموع، طراحی این مدل بر پایه عملکرد شکل گرفته و تقریباً تمام تغییرات ظاهری آن با اهداف آیرودینامیکی یا کاهش وزن ارتباط دارند.
فراری برای خریدارانی که به شخصیسازی خودرو علاقه دارند نیز گزینههای متعددی در نظر گرفته است. طرح گرافیکی اختصاصی بدنه، سه نوع رینگ با پوشش مات و امکان انتخاب تزئینات رنگی تایرها از طریق برنامه Color Edition شرکت پیرلی، از جمله امکانات سفارشی این محصول هستند.
قیمت پایه فراری ۲۹۶ چلنج استراداله حدود ۳۰۷ هزار دلار اعلام شده است. این خودرو با ترکیب پیشرانه شش سیلندر توئینتوربو بدون کمک موتور الکتریکی، وزن بسیار پایین، شاسی برگرفته از مسابقات، سیستم تعلیق پیشرفته و مجموعه آیرودینامیکی قدرتمند، یکی از متفاوتترین محصولات جادهای فراری محسوب میشود؛ خودرویی که هدف اصلی توسعه آن، انتقال تجربه رانندگی با یک ماشین مسابقهای واقعی به جادههای عمومی بوده است.
نظر شما چیست؟