جستجو

خودروها

اخبار و ویدیوها

نمایشگر هدآپ دیسپلی چیست و چطور کار می‌کند ؟

نمایشگر سربالا یا هدآپ دیسپلی (Head-Up Display) یکی از فناوری‌های کاربردی در خودروهای مدرن است که اطلاعاتی مانند سرعت حرکت، مسیرهای مسیریابی و هشدارهای ایمنی را به شکلی نمایش می‌دهد که گویی در مقابل چشمان راننده و روی شیشه جلو معلق هستند. این فناوری به راننده اجازه می‌دهد بدون پایین آوردن سر و نگاه کردن به صفحه کیلومترشمار، اطلاعات ضروری را مشاهده کند. بااین‌حال، برخلاف تصور بسیاری از افراد، هیچ نمایشگر تلویزیونی شفافی درون شیشه جلو قرار نگرفته و تصاویر نیز مستقیماً روی سطح شیشه تشکیل نمی‌شوند.

در واقع، عملکرد این سامانه بر پایه ترکیبی هوشمندانه از نور، آینه‌ها، عدسی‌ها و شیشه جلویی با طراحی ویژه استوار است. مجموعه این اجزا با ایجاد یک خطای دید کنترل‌شده، باعث می‌شوند راننده اطلاعات را به‌صورت تصویری مجازی در فاصله‌ای جلوتر از داشبورد مشاهده کند. این تصویر ظاهراً در میدان دید طبیعی راننده شناور است، درحالی‌که منشأ واقعی آن یک سامانه اپتیکی پنهان درون خودرو محسوب می‌شود.

فرآیند تولید تصویر از قطعه‌ای به نام واحد تولید تصویر یا PGU آغاز می‌شود. این قطعه در حقیقت مجموعه‌ای کوچک از نمایشگر و تجهیزات تولید تصویر است که معمولاً در فضای پشت داشبورد نصب می‌شود. بسته به طراحی خودرو، این واحد می‌تواند از فناوری نمایشگر کریستال مایع (LCD)، پردازش دیجیتال نور (DLP) یا سایر فناوری‌های تصویربرداری برای تولید اطلاعات موردنیاز راننده استفاده کند.

اطلاعاتی که توسط این سامانه تولید می‌شوند، می‌توانند شامل سرعت لحظه‌ای خودرو، محدودیت سرعت مجاز مسیر، راهنمای مسیریابی، هشدارهای سامانه‌های کمک‌راننده و سایر پیام‌های ضروری باشند. پس از تولید تصویر، نور از مجموعه‌ای از آینه‌ها و عدسی‌ها عبور می‌کند تا مسیر، زاویه و ویژگی‌های اپتیکی آن پیش از رسیدن به شیشه جلو تنظیم شود.

اهمیت این مجموعه اپتیکی در آن است که تاباندن ساده تصویر به یک سطح شیشه‌ای نمی‌تواند جلوه موردانتظار از نمایشگر سربالا را ایجاد کند. نور باید با زاویه‌ای کاملاً محاسبه‌شده به شیشه برخورد کند و پس از بازتاب، در مسیر مناسبی به چشمان راننده برسد. علاوه بر این، سامانه باید تصویر را به‌گونه‌ای ایجاد کند که در فاصله‌ای مناسب و راحت برای چشم دیده شود، نه به شکل بازتابی تار و نزدیک به سطح شیشه.

یکی از ویژگی‌های جالب این فناوری، استفاده از شیشه جلو به‌عنوان بخشی از سامانه نمایش تصویر است. اگرچه شیشه خودرو شفاف است و امکان مشاهده مسیر را فراهم می‌کند، بخشی از نور تابیده‌شده به سطح آن نیز بازتاب می‌یابد. نمایشگر سربالا دقیقاً از همین ویژگی استفاده می‌کند و نور تولیدشده توسط واحد تصویربرداری را از طریق شیشه به سمت چشمان راننده بازمی‌گرداند.

مغز انسان این نور بازتاب‌شده را به‌صورت تصویری تفسیر می‌کند که ظاهراً در فاصله‌ای جلوتر از شیشه قرار دارد. این پدیده در علم اپتیک با عنوان تصویر مجازی شناخته می‌شود. بنابراین، اطلاعات واقعاً در فاصله چند متری مقابل خودرو نمایش داده نمی‌شوند، بلکه طراحی دقیق مسیر نور باعث می‌شود راننده چنین تصوری داشته باشد.

به همین دلیل، نمایشگر سربالا در بسیاری از خودروها نیازی به یک صفحه نمایش مستقل در مقابل راننده ندارد. شیشه جلو نقش یک ترکیب‌کننده اپتیکی را ایفا می‌کند که اطلاعات تصویری را با منظره واقعی جاده در میدان دید راننده ادغام می‌کند. نتیجه این فرآیند، مشاهده هم‌زمان مسیر حرکت و اطلاعات ضروری خودرو بدون نیاز به تغییر محسوس جهت نگاه است.

بااین‌حال، استفاده از شیشه جلو برای بازتاب تصویر با یک چالش فنی مهم همراه است. شیشه‌های معمولی خودرو از دو لایه شیشه تشکیل شده‌اند و نور می‌تواند از سطوح مختلف آن‌ها بازتاب پیدا کند. این بازتاب‌های جداگانه ممکن است به تشکیل دو تصویر با فاصله‌ای اندک از یکدیگر منجر شوند. چنین پدیده‌ای که به تصویر شبح‌مانند یا Ghost Image معروف است، وضوح اطلاعات نمایشگر سربالا را کاهش می‌دهد و خواندن آن‌ها را دشوار می‌کند.

خودروسازان برای برطرف کردن این مشکل از شیشه‌هایی با ساختار ویژه استفاده می‌کنند. در بسیاری از شیشه‌های سازگار با نمایشگر سربالا، لایه پلیمری میانی که بین دو لایه شیشه قرار دارد، به‌صورت گوه‌ای و با ضخامت متغیر طراحی می‌شود. زاویه دقیق این لایه باعث می‌شود بازتاب‌های ایجادشده از سطوح مختلف شیشه تا حد زیادی بر یکدیگر منطبق شوند و پدیده تشکیل تصویر دوگانه کاهش پیدا کند.

این ویژگی همچنین توضیح می‌دهد که چرا تعویض شیشه جلو در خودروهای مجهز به نمایشگر سربالای کارخانه‌ای همیشه به سادگی نصب یک شیشه معمولی با ابعاد مشابه نیست. شیشه جایگزین باید از نظر ویژگی‌های اپتیکی با سامانه نمایشگر خودرو سازگاری داشته باشد. در غیر این صورت، حتی اگر شیشه از نظر ابعاد و نحوه نصب کاملاً مناسب باشد، احتمال ایجاد تصاویر تار، دوگانه یا نامنظم وجود خواهد داشت.

چالش مهم دیگر در طراحی نمایشگر سربالا، تفاوت موقعیت نشستن رانندگان است. همه افراد قد یکسانی ندارند و تنظیم ارتفاع صندلی، فاصله راننده تا فرمان و موقعیت سر نسبت به شیشه جلو می‌تواند محل مشاهده تصویر را تغییر دهد. بنابراین، سامانه باید به‌گونه‌ای طراحی شود که اطلاعات در محدوده مشخصی از موقعیت چشم راننده قابل مشاهده باقی بمانند.

مهندسان برای حل این مسئله محدوده‌ای موسوم به Eyebox یا ناحیه مجاز دید را در نظر می‌گیرند. تا زمانی که چشمان راننده در این محدوده قرار داشته باشند، تصویر تولیدشده باید به‌درستی قابل مشاهده باشد. ابعاد و موقعیت این ناحیه از عوامل مهم در کیفیت عملکرد نمایشگر سربالا محسوب می‌شوند.

بسته به مدل خودرو، راننده می‌تواند برخی ویژگی‌های نمایشگر را نیز مطابق شرایط خود تنظیم کند. یکی از این تنظیمات، ارتفاع تصویر است که امکان جابه‌جایی اطلاعات به سمت بالا یا پایین را فراهم می‌کند تا محل نمایش با وضعیت نشستن راننده هماهنگ شود. تنظیم روشنایی نیز از دیگر قابلیت‌های مهم این سامانه است و به راننده اجازه می‌دهد شدت نور تصویر را متناسب با شرایط محیطی تغییر دهد.

این قابلیت به‌ویژه هنگام رانندگی زیر نور شدید خورشید یا در تاریکی شب اهمیت پیدا می‌کند. تصویری که در روز بیش از حد کم‌نور باشد، به‌سختی دیده می‌شود و تصویری که در شب روشنایی بیش از اندازه داشته باشد، می‌تواند باعث حواس‌پرتی راننده شود. به همین دلیل، بسیاری از سامانه‌های جدید به قابلیت تنظیم خودکار روشنایی مجهز هستند تا شدت نور تصویر متناسب با روشنایی محیط تغییر کند.

در برخی خودروها امکان تنظیم دقیق‌تر موقعیت تصویر در میدان دید نیز وجود دارد. هدف تمامی این تنظیمات آن است که اطلاعات ضروری همواره خوانا باقی بمانند، بدون آنکه تمرکز راننده از مسیر حرکت منحرف شود.

با وجود پیشرفت‌های فنی، تجربه استفاده از نمایشگر سربالا برای همه رانندگان یکسان نیست. بررسی دیدگاه‌های منتشرشده توسط مالکان خودرو در انجمن‌های اینترنتی نشان می‌دهد که برخی کاربران با مشکلاتی مانند تصویر دوگانه، تاری یا دشواری در تمرکز چشم مواجه شده‌اند.

برای نمونه، یکی از مالکان تویوتا کمری در انجمن خودروهای ردیت گزارش کرده که اطلاعات نمایشگر سربالای خودروی او به‌صورت دوگانه دیده می‌شوند و برای خواندن آن‌ها ناچار است تمرکز چشمانش را تغییر دهد. در مقابل، برخی رانندگان دیگر از این فناوری رضایت داشته‌اند و مهم‌ترین مزیت آن را امکان مشاهده سرعت بدون نگاه کردن به صفحه کیلومترشمار عنوان کرده‌اند.

کیفیت شیشه جلو نیز یکی دیگر از موضوعاتی است که در تجربه کاربران مورد توجه قرار گرفته است. یکی از مالکان هیوندای آیونیک ۶ اعلام کرده که پس از تعویض شیشه جلو، تصویر نمایشگر سربالا تار شده است. در گفت‌وگوهای مربوط به کیا EV6 نیز مشکلات مشابهی گزارش شده که از جمله آن‌ها می‌توان به تشکیل تصاویر دوگانه و تغییر وضوح تصویر با جابه‌جایی موقعیت سر راننده اشاره کرد.

استفاده از عینک‌های آفتابی پلاریزه نیز می‌تواند بر عملکرد قابل مشاهده این فناوری تأثیر بگذارد. برخی رانندگان گزارش کرده‌اند که هنگام استفاده از چنین عینک‌هایی، تصویر نمایشگر سربالا بسیار کم‌نور یا حتی به‌سختی قابل مشاهده می‌شود. دلیل این موضوع به ویژگی فیلترهای پلاریزه و نحوه عبور نور از عدسی عینک مربوط می‌شود. البته شدت این مشکل در خودروها و عینک‌های مختلف یکسان نیست و تجربه کاربران تفاوت دارد.

مجموع این گزارش‌ها نشان می‌دهد که کیفیت عملکرد نمایشگر سربالا تنها به واحد تولید تصویر وابسته نیست، بلکه نوع شیشه جلو، طراحی سامانه اپتیکی، موقعیت سر و چشم راننده و حتی نوع عینک آفتابی نیز می‌توانند بر وضوح و خوانایی اطلاعات تأثیرگذار باشند.

در نسل‌های اولیه و نمونه‌های متداول نمایشگر سربالا، اطلاعات معمولاً در محدوده‌ای ثابت از میدان دید راننده نمایش داده می‌شوند. برای مثال، سرعت خودرو یا فلش‌های راهنمای مسیر در موقعیتی مشخص قرار می‌گیرند و با تغییر منظره جاده، محل آن‌ها لزوماً تغییر نمی‌کند. اما نسل پیشرفته‌تری از این فناوری با عنوان نمایشگر سربالای واقعیت افزوده یا AR-HUD، قابلیت‌های گسترده‌تری ارائه می‌دهد.

در این سامانه‌ها، تصاویر گرافیکی به‌گونه‌ای تولید می‌شوند که ظاهراً با اجسام، مسیرها و موقعیت‌های واقعی در محیط بیرون هماهنگ باشند. برای مثال، فلش‌های راهنمای مسیریابی می‌توانند به شکلی نمایش داده شوند که گویی روی سطح جاده قرار گرفته‌اند و مسیر صحیح حرکت را مشخص می‌کنند. همچنین در صورت شناسایی یک خودرو یا مانع خطرناک، سامانه می‌تواند با نمایش یک علامت هشدار در موقعیتی متناسب با محل آن، توجه راننده را به خطر احتمالی جلب کند.

برای دستیابی به چنین قابلیتی، نمایشگر واقعیت افزوده از اطلاعات حسگرهای خودرو، دوربین‌ها و سامانه مسیریابی استفاده می‌کند. این داده‌ها به سامانه کمک می‌کنند تا موقعیت مناسب عناصر گرافیکی را تعیین کرده و آن‌ها را با منظره واقعی پیش روی راننده هماهنگ سازد.

بااین‌حال، ایجاد چنین تصاویری از نظر مهندسی بسیار پیچیده‌تر از نمایش اطلاعات ثابت است. سامانه باید موقعیت دید راننده، حرکت لحظه‌ای خودرو و فاصله اجسام موجود در مسیر را در محاسبات خود لحاظ کند. علاوه بر این، تصاویر گرافیکی باید به‌گونه‌ای جانمایی شوند که بخش‌های مهم جاده یا موانع احتمالی را نپوشانند و خود به عاملی برای کاهش ایمنی تبدیل نشوند.

برای مثال، هنگام نزدیک شدن خودرو به یک تقاطع، نمایشگر واقعیت افزوده باید فلش راهنمای گردش را در موقعیتی نشان دهد که از دید راننده با مسیر صحیح هماهنگ باشد. با حرکت خودرو و تغییر زاویه دید، محل نمایش این علامت نیز باید متناسب با شرایط جدید اصلاح شود. چنین عملکردی به پردازش سریع اطلاعات و هماهنگی دقیق میان سامانه‌های الکترونیکی و تجهیزات اپتیکی نیاز دارد.

با وجود تفاوت‌های قابل توجه میان نمایشگرهای سربالای معمولی و نمونه‌های پیشرفته واقعیت افزوده، اساس عملکرد هر دو فناوری یکسان است. ابتدا تصویر توسط یک واحد الکترونیکی تولید می‌شود، سپس نور آن از مجموعه‌ای از تجهیزات اپتیکی عبور می‌کند و در نهایت با بازتاب از شیشه جلو به چشمان راننده می‌رسد.

بنابراین، آنچه در نگاه نخست شبیه نمایش مستقیم اطلاعات روی شیشه خودرو به نظر می‌رسد، در حقیقت حاصل طراحی دقیق یک سامانه اپتیکی و ایجاد تصویری مجازی است. فناوری نمایشگر سربالا نمونه‌ای از کاربرد اصول نورشناسی در صنعت خودرو محسوب می‌شود که با هدف کاهش نیاز راننده به نگاه کردن به تجهیزات داخل کابین، افزایش دسترسی به اطلاعات ضروری و کمک به حفظ تمرکز بر مسیر حرکت توسعه یافته است.

اولین نفر امتیاز دهید

نظر شما چیست؟